Het Waterpoortje

Aan de Maas, aan het einde van de straat Waterpoort, staat het Waterpoortje. Deze middeleeuwse waterpoort is een van de weinige overgebleven onderdelen van de Maastrichtse vestingwerken langs de rivier. Eeuwenlang vormde de poort de verbinding tussen de stad en de Maas en speelde zij een belangrijke rol in het dagelijkse handelsverkeer.

Een poort naar de Maas
Het Waterpoortje werd waarschijnlijk in de 13e eeuw gebouwd als doorgang van de stad naar een loskade aan de Maas. Hier werden goederen geladen en gelost en hadden schippers direct toegang tot de stad. Anders dan de Helpoort was het Waterpoortje vooral bedoeld voor de verbinding met de rivier.

De eerste schriftelijke vermelding van de poort dateert uit 1377. Door de eeuwen heen stond zij bekend onder verschillende namen, waaronder Simon Mertenspoort, Kolenpoort en Batpoort. Pas vanaf de 18e eeuw raakte de naam Waterpoortje algemeen in gebruik.

Van waterpoort naar monument
Toen de functie van de stadsmuren veranderde, verloor ook het Waterpoortje zijn oorspronkelijke rol als toegang tot de loskade. De poort werd meerdere keren verbouwd en aangepast aan de behoeften van de tijd.

In 1890 werd het monument gesloopt, maar in 1897 met de oorspronkelijke materialen opnieuw opgebouwd. Dankzij deze reconstructie bleef het Waterpoortje behouden als rijksmonument en herinnering aan de middeleeuwse geschiedenis van Maastricht. Begin deze eeuw werd het monument opnieuw gerestaureerd.  

Wat is er te zien?
Het Waterpoortje bestaat uit een robuuste natuurstenen doorgang met kantelen en ligt direct aan de Maas. Vanaf hier is goed te zien hoe de stad vroeger rechtstreeks met de rivier was verbonden. Op korte afstand ligt de Sint Servaasbrug, die al eeuwenlang een belangrijke verbinding over de Maas vormt.