De Luikse Perroen

Een perroen is een middeleeuws monument dat diende als teken van gezag van de prins-bisschop van Luik, waar Maastricht ook voor een deel onder viel. Perroens waren plekken van waaraf in de voornaamste steden van het bisdom officiële mededelingen, veroordelingen en terechtstellingen werden gedaan. Maastricht behoorde niet tot deze voornaamste steden, deze perroen had dus mogelijk eerder een symbolische dan een officiële functie.

De eerste vermelding van een perroen op het Vrijthof dateert uit de 13e of 14e eeuw. Door de eeuwen heen is deze perroen meerdere keren is afgebroken en weer opnieuw gebouwd. De laatste keer was in 1795, toen de Fransen de perroen verwijderden. Het monument dat je nu hier ziet, stamt uit 1955.

Wat is er te zien?
Het basement van het monument bestaat uit een zeshoekige verhoging met zes hardstenen traptreden. Daarbovenop houden drie leeuwen de wacht. In het midden staat een hardstenen ronde zuil die bekroond wordt door een pijnappel waarop een kruis is geplaatst. De pijnappel was het symbool van de eendracht van de voornaamste steden van het bisdom, terwijl het kruis naar de macht van de prins-bisschoppen verwijst. Het geheel is ongeveer 8,5 meter hoog.

Over de makers
De Maastrichtse architect Jean Huysmans (1913-1974) ontwierp De Luikse Perroen. Hij stond bekend om zijn vernieuwende aanpak, waarbij hij bij zijn projecten vanaf het ontwerpproces beeldende kunstenaars betrok. Het beeldhouwwerk is van Maastrichtenaar Jean Sondeijker (1909-1995), die in zijn thuisstad een opleiding aan de Middelbare Kunstnijverheidsschool volgde. Daar kreeg hij les van beeldhouwer Charles Vos. Op verschillende plekken in Maastricht, maar ook in andere Limburgse steden, vind je Sondeijkers werk in de openbare ruimte.

Leuk weetje
De Fransen vervingen de middeleeuwse perroen in 1796 door een vrijheidsboom. De pijnappel van de originele perroen bevindt zich nu in het depot van het museum Bonnefanten.