Berenkuil

Introductie
Verscholen in het Stadspark ligt de voormalige Berenkuil. Bijna driekwart eeuw leefden hier beren die jarenlang een bekende verschijning waren in het park. Sinds 2001 heeft de kuil een nieuwe functie als kunstwerk, waarin het verleden van de locatie op een eigentijdse manier wordt verbeeld.

Van berenverblijf naar monument
In 1920 werden de eerste beren naar Maastricht gehaald en ondergebracht in een berenverblijf in het Stadspark. De dieren groeiden uit tot een bekende attractie en maakten tientallen jaren deel uit van het park. In 1970 werd de huidige betonnen berenkuil in gebruik genomen als vervanging van het oorspronkelijke verblijf.

In de loop van de jaren veranderden de opvattingen over het houden van wilde dieren in dergelijke verblijven. In 1993 verhuisde de laatste Maastrichtse beer, Jo, naar Ouwehands Dierenpark. Daarmee kwam een einde aan ruim zeventig jaar berengeschiedenis in het Stadspark.

De Halfautomatische Troostmachine
Na het vertrek van de beren kreeg de lege kuil een nieuwe bestemming. Kunstenaar Michiel Huisman ontwierp De Halfautomatische Troostmachine, een kunstwerk dat in 2001 werd gerealiseerd als monument voor uitgestorven dieren.

In de kuil staat een bronzen vrouw die een stervende giraffe troost. Naast de kuil staat een draaimolen. Wanneer deze in beweging wordt gebracht, beweegt de arm van de vrouw langzaam langs de hals van de giraffe.

Leuk weetje
Wist je dat de laatste Maastrichtse beer nog altijd in het Stadspark te vinden is? Kunstenaar Michiel Huisman vereeuwigde beer Jo in een bronzen beeld op een bankje iets verderop in het park. Zo blijft ook de laatste bewoner van de Berenkuil onderdeel van het verhaal van deze bijzondere plek.